cedric van der ploeg

I'm With You beknopt

2011-08-28T00:49:00.005+02:00

De eerste keer luisteren is pittig. Vooral de eerste zes nummers zijn wennen. Duidelijk. Maar vanaf Look Around wordt je behoorlijk gepleased met catchy, melodieuze en energieke nummers. Enkele malen luisteren verder en ook de eerste helft van de cd prikkelt flink. Het eerste nummer dat toch niet zanger Anthony Kiedes' gebruikelijke enthousiasme lijkt te bevatten en een eerste radiohit waar veel mensen hun vraagtekens bij zetten, wordt helemaal goedgemaakt en met sterke nummers als Goodbye Hooray en Annie Wants A Baby. Police Station, kippenvel bezorgend zo mooi. Leuke bijdrgen van bassist Flea op de trompet (wat hij ook al op eerdere albums deed) en piano. Een album waar de Peppers zeer tevreden over mogen zijn, gezien de omstandigheden (het vertrek van de briljante gitarist John Frusciante en de opvolging van bandvriend Klinghoffer). Verfrissend geluid, wat ook wel mag na vijf jaar géén geluid.

Muziekjes tips deel 2

2011-08-19T20:26:00.003+02:00

Er is weer veel goeds gereleased. Hier een lijstje met mijn persoonlijke favorieten. Enjoy.

De gebundelde verhalen die München ons bracht

2011-07-30T13:41:00.003+02:00

Wat stel je je voor bij München? Voordat ik er heen ging had ik er eigenlijk totaal niet over nagedacht. Ons niet bewust van wat de stad ons te bieden had begaven we ons naar het onbekende. Bratwurst. Lederhosen. Pinten bier. Dat soort dingen maalden door mijn hoofd. Maar zodra ik de Hauptbahnhoff uitstapte wist ik beter. De weg naar het hotel was te vergelijken met het Rokin, Amsterdam. Maar eenmaal vanuit de hotelkamer, midden in het centrum, kijk je naar Madrid in Duitsland. En ook buiten ons tijdelijke verblijf. The Englisch Garden, 's werelds grootste park dat in een stadscentrum ligt, past in dat plaatje: felle zon, speelkaarten, lazy hiphop, nootjes en bier: perfectie, die lang na het vertrek van het park nog door je aderen stroomt.

Nog een beetje suf wacht je met je vrienden op de pizza in de hotellounge. Bayern-Barca staat aan en er is wifi. In combinatie met de geuren die uit de keuken komen, mag je dit ook tot een moment der perfectie rekenen.

Maar München kent ook de mindere kanten van een toeristische stad. Bijna elke dag liepen we op straat langs mensen met een zware alcoholvergiftiging. Vrienden er omheen, soms gewoon lachend, waarvan er hoogstens één een beetje nuchter is en met angst in de ogen aan ons vraagt vaar het dichtstbijzijnde hostel is. Dat is schrikken.

Een laatste, leukere gebeurtenis vond gisteravond plaats. Er was besloten vroeg naar het hotel te gaan. We moesten immers al om elf uur 's ochtends uitchecken. Halverwegen liepen we langs het grootste kruispunt in het centrum en er liepen, ik overdrijf niet, duizenden chique uitziende mensen, veelal rond de zestig, allemaal dezelfde kant op. We wisten niet wat ons overkwam. We dachten aan een evacuätie, maar er was geen paniek. Toeristen die gedropt waren uit toerbussen? Maar ze hadden geen bagage... Wat was het? In gebrekkig Duits vroeg ik aan zo ongeveer de enige leeftijdgenoot die er tussen liep wat er aan de hand was. Een klassiek concert, dat net afgelopen was. Licht teleurgesteld liepen we naar ons hotel.

Het wonder dat we Verstärker vonden

2011-07-30T11:53:00.004+02:00

-WAARSCHUWING: DIT BERICHT KAN SPELFOUTEN BEVATTEN, MAAR DUITSE TOETSENBORDEN ZIJN ERG INGEWIKKELD, DANK VOOR UW BEGRIP-

Nog doodmoe van de treinreis naar München, die bijna twaalf uur had geduurd, besloten we er 's avonds toch op uit te gaan. We hadden geen idee wat het nachtleven van München ons te bieden had en we breidden ons voor op een avondje slenteren, totdat we wat leuks tegen zouden komen. Als dat in het ergste geval niet zou gebeuren, zouden we naar ons prachtige, uiterst luxe Easy Palace Hotel terugkeren voor een biertje om vervolgens onder de wol te kruipen. Gelukkig kwam daar niets van terecht. Twee stappen buiten de deur en we hoorden de gitaren al door de drukke straat galmen. Het klonk gaaf. En het kwam van onder de Starbucks vandaan, waar we die middag nog een tall capuccino naar binnen hadden geslurpt. Hoe underground moest dat zijn? We liepen er snel naartoe en constateerden dat de entree gratis was en het vol stond met hipsters. Toen kwam het befaamde moment. We liepen het zaaltje, lees: kelder in, lieten de eerste klanken binnenkomen en keken elkaar glimlachend aan. 'Fuck, wat is dit hard jongens', riep een van ons. Muziek die ritmisch onmogelijk leek, melodieen waarvan je weet dat je ze dagen erna nog door je hoofd hoort spoken. Verstärker is de naam. Wat rockten die gasten. En wij moesten wel los gaan. Helaas is er nog geen materiaal van op Youtube te vinden, gelukkig bestaat er ook nog zoiets als MySpace.

Persoonlijk hoor ik een flinke dosis Radiohead, Placebo en Pink Floyd. Toch zweeft Verstärker meer dan die bands en komen ze op verassende moment juist erg krachtig uit de hoek. My Own Sunshine, Part I en II zijn zeker het proberen waard, je zult versteld staan van de hitgevoelige stem die in het eerste gedeelte de meeste aandacht opeist. Part II is heerlijk om bij weg te dromen en jezelf te verliezien in de uiterst flexe gitaar. Anders kan ik het niet omschrijven. Enjoy.

Linkje naar de bandsite.

Gent is aan

2011-07-25T13:36:00.003+02:00

Drie gasten met een backpack een gevulde portomonee, waar hard voor gewerkt is en de onbegrensde drang Europa in zijn feestelijke vormen mee te maken. In Gent beten we het spits af. En hoe. We troffen het gelijk goed: de Gentse Feestweken. Drie Oktober-achtige omstandigheden, maar in een mooiere stad dan Leiden. Wat is Gent mooi, een historisch centrum waar je U tegen zegt en het schattige Vlaamse taaltje zorgt voor een vrijwel constante glimlach op onze Hollandse gezichten. Maar behalve plezier hebben, doen we ook leerzame ervaringen op. Zo hebben wij gemerkt dat openbaar vervoer wel degelijk lekker kan lopen. In België kan het. Een dag van te voren een plaats in de trein naar München vanuit Gent reserveren kan trouwens ook gewoon. Toch zijn er ook mindere kanten van het hele verhaal. Naast de kassameisjes staat waarschijnlijk een fles azijn, waar ze om het kwartier even aan lurken. Voor de 'zure look'. De hotel eigenaar die afscheid van ons nam, terwijl hij een draak van een kater had en alleen maar brabbelde 'Ja, de groeten' was niet bepaald hartverwarmend. Daar staat dan wel lijnrecht tegenover dat zebrapaden in Gent nog wel serieus genomen worden. Plus één. Kudo's. Af en toe raak ik afgeleid door een meisje dat hier voor het raam langsloopt, maar dat terzijde. Wat München ons te bieden heeft? We hebben geen idee. We weten dat het bier goedkoop is en de kroegen leuk. Maar stel nou dat het tegenvalt, hebben we in ieder geval een kamer en een setje kaarten. mijn flesje Yop is bijna leeg, ik heb nog de laatste muntjes in de automaat gedaan en nu even mijn moeder mailen. Ja. De groeten, we gaan even kijken of er nog wat te hosselen valt.

Geweldige logo's

2011-06-07T21:49:00.003+02:00

Op deze pagina vind je de meest creatieve logo's. Hier ben je wel even zoet mee, ze zijn leuk.

Hoe gaan we met Noord-Korea aan de praat raken?

2011-06-07T17:42:00.002+02:00

De situatie op het Koreaanse schiereiland blijft onverminderd gespannen. Met het recente bezoek van oud-president van de VS Jimmy Carter aan de Noord-Koreaanse hoofdstad Pyong-Gyang, het bezoek van een Amerikaanse delegatie aan de ‘Heilstaat’ en de studiereizen van Kim Jong-Il aan China, lijkt er sprake te zijn van voorzichtige toenadering tussen de VS, China en Noord-Korea. De vraag is of deze toenaderingen op met name economisch terrein, de onderhandelingen over het Noord-

Koreaanse nucleaire programma en de mensenrechtensituatie in het land kunnen bevorderen.
De bezoekjes van Kim Jong-Il aan China wijzen er op dat regime van Noord-Korea afhankelijker wordt van Peking. Ook tegenover de VS en Zuid-Korea staat Noord-Korea nu open voor dialoog, liet Jimmy Carter weten. Zonder onmogelijke voorwaarden, zoals Noord-Korea die normaal gesproken stelt. Al vele malen hebben de VS geprobeerd de relatie tussen Noord en Zuid-Korea te verbeteren, vaak met Carter als bemiddelaar. In 2004 krijg hij na het bezoeken van Noord-Korea een Amerikaanse journalist vrij, die vast zat op verdenking van spionage. Tien jaar daarvoor bezocht hij het land ook al, om het nucleaire programma van Noord-Korea te bespreken. Dat overleg pakte gunstig uit: er werd een verdrag getekend dat tot de denuclearisatie van Noord Korea zou leiden.

Toch verslechterde het contact tussen het regime van Noord-Korea en de rest van de wereld. De nucleaire ontwikkelingen die bleven voortduren en de plotselinge beschietingen van Noord-Korea op een Zuid-Koreaans eiland vorig jaar, zorgden ervoor dat de positie van Noord-Korea sterk verslechterde en de internationale relaties even op scherp stonden. China, de enige staat die redelijk contact heeft met Noord-Korea, werd door de VS, Japan en Zuid-Korea in de lastige positie gebracht om Noord-Korea tot kalmte te manen. Na lichte paniek in de internationale politiek, escaleerde de aanval uiteindelijk niet, maar de spanning tussen Noord- en Zuid-Korea nam wel flink toe.

Over de situatie in Noord-Korea zelf komen de laatste tijd verontrustende berichten naar buiten. De geruchten deden al tijden de ronde, maar nu lijkt Amnesty International bewijzen te hebben gevonden die bevestigen dat er minstens zes strafkampen in Noord-Korea zijn. Marteling, extreme ondervoeding en openbare executies zouden aan de orde van de dag zijn. Volgens de organisatie zitten ongeveer 200.000 politieke gevangenen opgesloten. Het tijdstip waarop Amnesty International, begin deze maand, de schokkende gegevens naar buiten bracht, lijkt niet toevallig. Door de laatste reis van Jimmy Carter was de aandacht gevestigd op Noord-Korea. En die momenten zijn over het algemeen schaars.

Niemand lijkt grip te krijgen op het brute regime van leider Kim Jong-Il en de band met buurland Zuid-Korea lijkt alleen maar te verslechteren. Uit WikiLeaks-documenten bleek ook China, dat vaak opkomt voor Noord Korea, niet te weten wat het aanmoet met het communistische buurland. Het feit dat Kim Jong-Il op dit moment in China is, zou er op kunnen wijzen dat Peking probeert aan te tonen, dat economische vrijheid geen bedreiging voor de macht hoeft te zijn. Ook wil de Chinese regering weten hoe het staat met de opvolging van Kim Jong-Il door diens zoon, Kim Jong-Un. Volgens Amnesty International staat die opvolging in verband met het hoge aantal politieke gevangenen in Noord-Korea. Ook de aanstaande nieuwe leider wil volgens de organisatie zijn macht tonen door duizenden mensen in strafkampen te plaatsen.

Buiten de strafkampen is het leven voor de gemiddelde burger ook slecht. Door de falende economie is er een groot voedseltekort. De VS en Zuid-Korea zijn al enkele jaren gestopt met het sturen van voedsel. Wellicht komt daar dus verandering in, nadat Jimmy Carter het probleem internationale aandacht gaf. Een voedselprogramma zou verbetering van contacten kunnen stimuleren. Ook de ‘economielessen’ die Kim Jong-Il hoogstpersoonlijk in China volgt, zijn mogelijke signalen dat Noord-Korea zich afhankelijker wil opstellen.

De partijen, met aan de ene kant China en aan de andere kant de VS en Zuid-Korea, proberen voorzichtig de relaties met Noord-Korea te verbeteren. Het zijn relatief kleine zaken waarover gesproken wordt, maar gezien de nucleaire dreiging, die Noord-Korea tot op de dag vandaag nog vormt, en de slechte omstandigheden waarin veel Noord Koreanen leven, is het van groot belang in betere verhoudingen te investeren.

(Opdracht voor school)

Midnight: Fiction Plane

2011-06-05T01:16:00.006+02:00

De geur van gebakken gyros hangt door het hele huis. We zijn nog lichtelijk euforisch van het optreden waarvan we amper een uur geleden de laatste klanken hebben gehoord. De muziek uit de iPod klinkt alweer door de speakers, als naspel, naprogramma, of zoals mijn vrienden het noemen: afterparty en iedereen is kapot. De oren suizen en piepen. De nasmaak van bier in de monden en het opgedroogde zweet aan de t-shirts. Het getuigt allemaal van een mooie avond. Maar ondanks het fantastische optreden ben ik een beetje teleurgesteld. Mijn favoriete nummer is niet gespeeld. Ik hoorde hem ook niet aankomen, dus ik kon me er op voor bereiden. Maar toen frontman van Fiction Plane, Joe Summer, het podium op kwam voor de toegift en met een nummer begon dat pas op het nieuwe album te horen zal zijn, wist ik het. Crossing the line gaat niet gespeeld worden. Verder speelden ze alle nummers die ik wilde horen, om in mijn ogen het perfecte optreden te zien. Het was perfect, totdat ik besefte dat mijn nummer niet gespeeld ging worden. En nu, eten klaar, misschien is er nog iets zonder vlees klaar gemaakt. Het deert niet heel veel, mijn avond is perfect. Ik heb mijn vrienden meegenomen naar Fiction Plane, en ze hebben het geweten ook.

God Hates Fags

2011-05-26T22:55:00.001+02:00

Louis Theroux: Most Hated Family in America

Reklame was beter dan reclame

2011-05-22T15:17:00.003+02:00

Reclame, ik moet eerlijk zeggen dat ik er best vaak naar kijk. Ik ben niet het type televisiekijker dat wegzapt als er reclame is, puur omdat ik gehypnotiseerd word door de commercials. Tot ik halverwege het blok mijn interesse verlies en besef dat het al te laat is om iets anders te kijken, want het programma dat ik keek, begint immers bijna. Als we nou eens de reclames van vroeger gaan hergebruiken, zou dat fantastisch zijn. Want toen ergerde iedereen zich aan de commercials, zoals de meesten onder ons, hedendaagse televisiekijkers, nu ook. Maar wanneer bedrijven hun product in oude stijl presenteren, zoals in het filmpje hieronder, weet ik zeker dat men speciaal om de reklame te zien voor de beeldbuis te vinden zal zijn.

Muziekjes tips deel 1

2011-05-15T22:45:00.002+02:00

Ik verkoop dus cd's in een cd winkel. Daar kom ik, zoals je vast verwacht, wel eens wat luisterwaardigs tegen. Dat zal ik zo af en toe even melden, als ik wat leuks heb gevonden. Veel plezier:

Bang voor China?

2011-05-11T11:37:00.005+02:00

Voor televisie les moest ik samen met klasgenoot Lynn een kort filmpje maken, waar een familielid of bekende in voor moest komen, die zijn mening geeft over een buitenlands nieuws onderwerp. Wij kozen ervoor om mijn buurman, Taco Stoppels te interviewen, over de opkomst van China en hoe die de internationale rol van Nederland zou kunnen bedreigen. Hieronder te aanschouwen:

De tussenshots zijn allen afkomstig van Youtube.

Buitenwesten

2011-05-10T14:41:00.004+02:00

Nederlandse hiphop. Het maakt menig mens aan het lachen. Toch is er rond deze muziekstijl en het label Topnotch een hoop goeds ontstaan. In 2004 begon de groep Opgezwolle samen met andere Zwolse rapgroepen een landelijke toer die een subcultuur deed ontstaan. Nederhop op de kaart zette. De magie die rond die toer zweefde is onbeschrijflijk en ik vind het ontzettend jammer dat ik toen niet oud genoeg was om de muziek al te kennen, laat staan een optreden bij te wonen. Gelukkig is de tour, met onder andere Opgezwolle, Jawat!, DuvelDuvel, Typhoon en Winne vastgelegd en gewoon te zien op Youtube. Aanschouw hier, verplichte kost in vier voorgesneden stukjes. 1, 2, 3 en 4.

Een goedkope snitch

2011-05-10T14:33:00.004+02:00

Ik ben nooit echt een type dat het vervelend vind als verschillende liedjes op elkaar lijken, maar dit viel me toch best wel op. Twee ontzettend goede artiesten, fijne nummers. The Strokes, een gevestigde orde, Skiggy Rapz een vrij onbekende Nederlandse rapper die een hit had met ‘Today’. De gitaarpartij van onderstaande nummer, ‘Headphones On’ is zo overduidelijk geript van ‘Someday’, door The Strokes, dat ik het niet kon laten dit te melden. Sorry.

Toch is het zeker de moeite waard meer van beide artiesten te beluisteren.

De meevaller op de Dam

2011-05-05T22:00:00.001+02:00

Ik heb het meegemaakt: Dodenherdenking op de Dam. Natuurlijk had ik voorgaand aan de herdenking de Damschreeuwer in mijn hoofd. Ik hield er ook zeker rekening mee dat er is iets soortgelijks kon gebeuren. Dat was overigens absoluut niet de reden dat ik de herdenking bijwoonde, ik wilde gewoon de magie voelen die je op televisie mist. En ik heb hem meegekregen, de magie. De Dam was hermetisch afgesloten met politieauto's, waarschijnlijk om een Apeldoorn drama te voorkomen. Natuurlijk gaf dat een veilig gevoel, maar de kracht die een individu met een stem kan hebben is zeer groot, die voorkom je niet met politieauto's alleen. Die is zelfs helemaal niet te voorkomen.

Tijdens de twee minuten stilte kon ik me niet concentreren op het herdenken van de slachtoffers die in de Tweede Wereldoorlog zijn gevallen. Constant voelde ik een soort druk, een afwachting of gewoon de verwachting dat er iets zou gebeuren. Een schreeuw, een knal en ik voelde dat iedereen om mij heen hetzelfde bedrukte gevoel had. Maar toch nam die druk na verloop van tijd af en zag ik kans te genieten van het bijzondere moment dat tienduizenden mensen op hetzelfde moment stil waren. En dat in Amsterdam. Duiven vlogen, hoe symbolisch kan het ook, vrij over de menigte en voorzagen de Dam van het enige geluid dat er was, naast kleine kinderen die zacht brabbelden. Een paar meter verderop zat een meisje op haar vaders schouders, zoals ieder kind dat wel eens zit. De hand van de vader streelde het meisje haar hoofdje. De stilte, het weten dat iedereen dezelfde gedachte deelt, en uiteindelijk toch zo op het gemak zijn. Het bezorgde mij kippenvel.

Voor altijd heimwee

2011-05-02T21:00:00.004+02:00

Zomaar een beeldje vanuit de trein in Amerika. De West Coast heeft mij betoverd. De rust, de drukte, de heerlijke stilte. De rust die er heerst en de mooie plaatjes die het oplevert. Heimwee, voor eeuwig.

Een portret van Nederwiet

2011-05-01T18:30:00.001+02:00

Toen ik de documentaire 'Nederwiet' (NCRV), kort geleden zag, was ik zeer aangenaam verrast. Ik verwachtte een oubollige docu, waarin het standaard beeld van het Nederlandse gedoogbeleid werd geschetst. Maar dat bleek totaal niet zo te zijn. Prachtige portretten van alle mogelijke betrokkenen partijen bij de teelt, verkoop en het gebruik van Nederwiet werden voorgeschoteld en het meest interessante was een experiment van de makers, Hans Pool en Maaik Krijgsman, waarbij ze zelf wietplanten kochten, lieten groeien en vervolgens zelf verkochten. Puur om te laten zien hoe makkelijk het allemaal gaat. Bij de eigen teelt krijgen ze van allerlei mensen hulp, die in de echte branche grote jongens zijn. Het fijne van de documentaire is dat alle mensen die erin voorkomen gewoon herkenbaar en met toestemming in beeld zijn. De gevarieerdheid van de meewerkende mensen is groot en dat maakt het ontzettend interessant. De meest bijzondere persoonlijkheden worden geportretteerd. Een Fries Doede , die op een soort natuurgebied woont met een wiettuin minstens zo groot als een paar flinke schuren (zie foto), een jonge, talentvolle muzikant die al enkele jaren zwaar verslaafd is aan cannabis en een twee coffeeshophouders, die de druk van de criminele wereld, maar ook die van de gemeentes opgevoerd voelen worden. Een duidelijk, evenwichtig beeld van het beleid wordt in 'Nederwiet' geschetst. Het kromme gedoogbeleid wordt op een ontzettend originele manier aan de tand gevoeld.

Van spectaculaire ontruimingen van panden waar kwekerijen zijn gevestigd tot de uiteindelijke verkoop van de eigen geteelde Nederwiet. Deze docu bevat nog veel meer goede elementen en is hier te bekijken.

Hieronder de trailer:

De teleurstelling van Koninginnedag

2011-04-30T22:36:00.001+02:00

Vandaag ben ik er achter gekomen dat ik niet zo nodig Koninginnedag hoef. In ieder geval, niet het hele ‘in de stad zijn dingetje’. In de tuin zitten, de zon allang onder. Een koud biertje naast me, langzaam hoor ik de achterdeuren van de buren dichtklikken. Wat geroezemoes, ver weg vanuit de stad en een heerlijk briesje. Het koelt langzaam af, maar het is nog heerlijk buiten. Een paar uur geleden liep ik even in de stad rond. De sfeer was ongezellig. Iedereen was ongetwijfeld kapot. Brak van de avond ervoor. ’s Ochtends alweer vroeg uit de veren, de eerste alcohol alweer vroeg genuttigd. Ik snap dat het dan zwaar is om de avond van Koninginnedag wéér te feesten. Ik hield het een uurtje uit in het centrum van Leiden. Het geluid van de coverbandjes liep door elkaar heen en de mensen keken zeker niet vrolijk. Nee, ik zit liever in een comfortabele tuinstoel, genietend van de avond. Ik neem mijn laatste slokje bier en draai ook de sleutel van de achterdeur om. Heerlijk, Koninginnendag.

De gebroken rug van Anthony Kiedis

2011-04-29T22:00:00.001+02:00

En jawel, de eerste Peppers anekdote. Deze gebeurtenis speelt zich af in de jaren tachtig. Anthony (de zanger van de band) en Flea (bassist) werden vrienden op de middelbare school, begonnen een band en maakten ontzettend veel mee. De meest spannende avonturen beleefden ze denk ik in hun vroege drugstijdperk. Een vaste woonplek hadden de twee vrienden niet. Via via kwamen ze altijd wel ergens terecht. Een van hun vele woonplaatsen was een soort appartementencomplex, met een groot zwembad. High van de heroïne bedachten Anthony en Flea een leuk spel; vanaf de hoogste verdieping het zwambad in springen. Avond achter avond sprongen ze, zwaar onder invloed van het een en ander, het bad in. Wat een plezier hadden de jonge jongens. Totdat Anthony, die natuurlijk niet helemaal scherp was, naast het zwembad sprong. Een gebroken rug en een Flea die te high was op een ambulance te bellen. Er is uiteindelijk toch hulp gekomen en Anthony is er zonder blijvende schade vanaf gekomen. Prachtig.

De allerbeste band ter wereld

2011-04-23T22:00:00.002+02:00

De Red Hot Chili Peppers hoeven niet in het bakje 'Niet te missen'. Wie de Peppers niet kent, hoeft geen gesprek met mij aan te knopen. Mijn liefde voor de Red Hot's is erg groot. Ik durf te zeggen dat ik het de aller beste band ter wereld ooit vind. Maar dat zal niet iedereen met mij eens zijn. De Peppers leerde ik pas kennen toen The Greatest Hits cd uitkwam. Dat was dus vrij laat, de Peppers bestonden toen al ruim twintig jaar en ik kende de vijftien bekendste liedjes. Tegenwoordig mag je mij elk nummer vragen en ik zal hem kennen, waarschijnlijk ook hoeveel opgenomen live versies er zijn en een kort verhaaltje achter het liedje. Ik vind mijzelf een Red Hot Chili Peppers expert en als er ooit een programma is over de band, mogen ze mij als deskundige uitnodigen.

Toen ik de Greatest Hits had gehoord was ik verkocht. Toch duurde het een jaar voordat ik echt geobsedeerd raakte. Met mijn twee beste vrienden kocht ik Californication. Toen wist ik niet wat ik hoorde. En ook het hele verhaal achter de cd niet. Nu weet ik van elk album hoe het tot stand is gekomen, welke leden er op te horen zijn, hoeveel drugs er werd gebruikt en wie ruzie had met wie. Talloze boeken, websites en documentaires heb ik geraadpleegd om alles te weten te komen van de Red Hot's. Toen ik twaalf, dertien was, luisterde ik denk ik negentig procent van de tijd naar de band uit Californië. En muziek luisterde ik veel, heel veel. Zanger Anthony Kiedis was mijn voorbeeld. Ik speelde in een band en combineerde zang met rap, net als hij. Omdat hij het ook deed. Ik kleedde me net zo gek als hij en liet mijn haar groeien zoals de zanger van de band die perfecte muziek maakt. Muziek die je onder mijn leven mag plakken, passend bij elk moment.

Ik ga vanaf nu eens in de zoveel tijd een anekdote op je beeldscherm laten opdoemen. Er zijn zoveel verhalen van de Peppers, die je zou moeten weten. De eerste staat al klaar en zal spoedig verschijnen. Hier alvast en tipje van de sluier: De gebroken rug van Anthony Kiedis.

Vriendencolumn: Het vicieuze nadenken

2011-04-22T22:20:00.004+02:00

Door Mayke

Ik ben een meisje. Een lezer. Een leerling. Een dochter. Een danseres. Een vriendin. Maar vooral, vooral ben ik een nadenker.

Ik denk na over vele dingen. Wat ik aan ga doen morgen en of het daar wel weer voor is. Of ik dat koekje wel of niet kan eten en hoeveel appels ik voor die calorieën zou kunnen wegstouwen. Of hij me wel of niet leuk vindt en of ik daar wel zo blij mee moet zijn. Of hij me wel of niet leuk vindt. En of ik daar minder blij mee moet zijn. Of ik ga slagen dit jaar, of ik mijn haar weer eraf moet knippen, of ik liever doof dan blind wil zijn, of de wereld vergaat in 2012.

Soms denk ik in vierkanten, soms in ovalen, soms in een rechte streep waar een duidelijk begin en eind aan zit maar nog veel, veel vaker in vicieuze cirkels die zich langzaam maar zeker een weg door mijn hoofd heen spinnen. Dan denk ik niet alleen na over of mijn haar eraf moet, maar wanneer dan en hoe dan en waarom dan. Dan denk ik niet slechts of de wereld vergaat maar wat ik daarvoor nog allemaal wil doen en wanneer dan en hoe dan en waarom dan.

En zo gaan die dingen. In bed, op school, starend in de verte als je heel even niets te doen hebt dat je hele brein bezighoudt. Dat zijn de momenten, dan ga je nadenken. Van gedachtes over mijn kapsel of het vergaan van de wereld, kom ik dan op mysterieuze wijze, via zijweggetjes en ophaalbruggetjes, naar weer heel andere onderwerpen waar weer uren van tijd aan besteed kunnen worden. Van prachtige rechte strepen met een begin en eind, tot een volmaakte vicieuze cirkel.

Het is secondewerk, van het ene op het andere moment naar een perfect oplosbare kwestie naar de levensvragen waar zelfs je vader het antwoord niet op weet.

Toen ik jonger was, vond ik dat verwarrend. Hoe gedachtes werkte. Nog steeds vind ik het verwarrend maar ik heb me erbij neergelegd dat sommige dingen gewoon nu eenmaal zo zijn. Toen niet. Ik kon het niet uitstaan dat ik geen controle leek te hebben over mijn gedachtes die nota bene huisde in mijn brein, zonder dat ze ook maar enige vorm van huur te betalen op wat voor manier dan ook.

Ik begon dan ook te proberen uit te zoeken hoe ik nou precies van het ene onderwerp op het andere onderwerp was gekomen. Ik kronkelde terug over afslagen, snelwegen en steegjes, naar waar die ene gedachte geboren was die weer het nadenk spiel van deze avond in gang had gezet. Ik werd afgeleid langs de weg, natuurlijk, op andere sporen gezet, de A6 op richting andere levensvragen en voordat ik er erg in had, was een nieuwe vicieuze cirkel was geboren.

Tenminste, dat dacht ik. Maar als achtjarig meisje heb ik toen een uitvinding bedacht die iemand anders toch maar eens zou moeten uitvinden. Vond ik.

Een bonnetje dat precies bij hield wat je allemaal dacht, een papiertje dat bij elke nieuwe afslag precies uit zou typen op wat voor manier je nu precies van de ene hak op de andere tak was gesprongen. Een soort dagboek maar dan zonder dat je er zelf iets voor hoefde te doen.

Ik vond het geweldig. Een idee dat er niet meer was geweest sinds de paperclip was uitgevonden, of Converse All Stars of schommelbankjes. Dit moest iemand anders toch bedacht hebben. Zo goed vond ik het. Een bonnetje, zoals je ze in de supermarkt vindt, zodat je voordat je ging slapen of als je wakker werd of gewoon op een loze zondagmiddag als je niets anders te doen had, eens precies kon gaan kijken waar je nu precies al die tijd over gemaald had en hoe je in hemelsnaam van wat je nog in moest pakken voor de vakantie van morgen, uitgekomen was bij de schoenen die je gisteren niet had gekocht maar wellicht wel had moeten kopen.

Nu, bijna tien jaar later, is er nog steeds niet zoiets uitgevonden. In plaats van de gedachtes keurig uitgeschreven op een bonnetje te hebben, verstop ik ze in kastjes in mijn hoofd, in laatjes met sloten, onder een tapijt van belangrijkere informatie. Ik heb ervan gebaald maar merk dat ik er nu toch steeds meer het nut van in begin te zien. Zoals een onbekende maar wijze componist ooit heeft geschreven, die Gedanken sind frei. En zo is het. Gedachtes zwart op wit hebben zou ze goedkoop maken, het zou tellen als inbreuk op hun privacy, er zou niets meer van over blijven.

Dus denk ik na. Of ik wel of niet moet bellen. Of ik moet proberen te leren of toch gewoon uit moet gaan. Of ik een jas aan moet. Of ik aardiger had moeten zijn tegen haar. Of de hemel bestaat. Waarom ik in hemelsnaam dat koekje heb opgegeten in plaats van al die appels.

Het vergt wat tijd, al die gedachtes, maar het zou toch wel heel leeg zijn zonder al die verschillende vrienden om me heen.

In de trein moet je je plek kennen

2011-04-21T10:00:00.000+02:00

Als ik gebruik maak van de trein, gezien het feit dat ik in Leiden woon en in Utrecht studeer vrij vaak, vind ik het altijd leuk om door de coupé van de eerste klas te lopen. Natuurlijk alleen als ik tijd heb, dat is over het algemeen niet zo vaak, aangezien ik erg goed ben in het plannen op het laatste moment. De eerste klas intrigeert mij. En wanneer ik in de stilte coupé van de armzalige tweede klas ga zitten, loop ik expres even langs de stoelen van de eerste klas, waar mannen in poloos gehuld en vrouwen met het haar strak in een knot ongeïnteresseerd voor zich uit zitten te staren. Heerlijk vind ik het, om die hoofden allemaal op te zien kijken. Ik zie ze denken ‘Wat doet zo’n jongen hier?! Hij gaat toch vast niet zitten hè? Oh gelukkig, hij moet gewoon naar de tweede klas. Ik schrok al.’

Wat nog leuker is, is door de eerste klas lopen met nette schoenen die een hak hebben. Dan horen ze je aankomen en dan denken ze dat het een andere zakenman is die binnenkomt. Als je voorbijloopt zien ze echter dat je gewoon een simpele student met nette schoenen bent. Om de keurige eerste klassers dan nog meer te verwarren, moet je naast lawaaiige schoenen ook nog de NRC, opgevouwen in je hand hebben. Of nog beter; het Financieel Dagblad. Dan gaan ze ervan uit dat je een jonge ondernemer bent, dat je eerste klas gaat zitten en dat je het dus eigenlijk al gemaakt hebt. Totdat je de deur naar het Rijk der Minderen (de tweede klas) opent, gaat zitten en er per ongeluk harde gitaren van Queens Of The Stoneage uit je iPod galmen. Prachtig om die mensen te misleiden. Zij vergeten dat na een blik op de iPad, maar ik onthoud het en lach er graag om.

De schijnbare teleurstelling die Radiohead heet

2011-04-20T19:00:00.001+02:00

Ongeveer een week terug las ik in de OOR dat Radiohead niet snel met een vervolg op het nieuwe album King Of Limbs zal komen. De laatste plaat bevat maar acht nummers en dat deed menig mens denken (of hopen) dat er snel een vervolg zou komen. Het tegendeel is dus waar en dat is maar goed ook, dacht ik toen ik het achtste album voor het eerste hoorde. Na zo’n inspiratieloze plaat kon ik me niet voorstellen dat Radiohead snel met iets beters kon komen. Ik snapte de muziek gewoon niet, geen enkel nummer voelde ik. Maar daar ligt het gevaar van de Britse band. Ik heb tot nu toe elke cd minstens de eerste vier keer dat ik het luisterde slecht gevonden (behalve In Rainbows, maar zelfs die een beetje). Luister bijvoorbeeld naar Kid A. In het begin denk je ‘Wat is dit voor irritante tripmuziek?’ Maar na een keer of drie, vier luisteren ontdek je verborgen melodieën, en hoor je in de wirwar die Radiohead heet plotseling geniale muziek. Nummers die ik na de eerste keer luisteren nog geen kans op de b-sides zou geven, vind ik nu fantastisch.

Jezelf opsluiten in je kamer, alle lichten uit en op bed gaan liggen. Dat is het beste recept om een cd van Radiohead zo snel mogelijk te ‘begrijpen’. King of Limbs heb ik voordat ik de kroeg in ging vluchtig geluisterd, de volgende brakke ochtend en toen ik in de trein naar school zat. Dat ik mezelf dat heb aangedaan. Ik kwam telkens niet verder dan Feral, terwijl bijvoorbeeld Seperator, het laatste nummer, werkelijk briljant is. De sound van dit album doet mij heel erg denken aan Kid A, maar meer volwassen. Als je deze plaat vergelijkt met eerdere albums, valt ook op dat er minder lagen zijn dan voorheen. Dat hoorde je al eerder terug in In Rainbows (het vorige album) en zo bewijzen ze dat het ook simpeler kan, maar met net iets meer klasse, iets georganiseerder. Ik ben King of Limbs nog steeds aan het ontdekken, maar het gaat met steeds meer plezier. Dat overkomt me nou altijd met Radiohead.

Hoofdrol: Casting voor een snuff film

2011-04-18T10:27:00.004+02:00

Toen ik de acht minuten durende film Hoofdrol, gemaakt door Jonathan Kray, voor het eerst zag, snapte ik er vrij weinig van. Daarom raad ik u aan hem minstens twee keer te kijken. Of zes keer, maar als je hem 94 keer wilt kijken moet je dat absoluut doen. En dan daaronder verder lezen, want de omstandigheden waaronder deze prijswinnende korte film is opgenomen zijn bizar (dat hij gemaakt is voor een wedstrijd en in 48 uur in elkaar gezet is, is nog niets). Het onderwerp is vrij zwaar, toch erg interessant: een casting voor een snuff film. Let trouwens op de zin ‘Hoeveel grachten heb ik daar eigenlijk voor nodig?’

Geen scrips, enkel wat omlijningen van het verhaal. Daar moesten de acteurs het mee doen: een soort ‘zandbak’. Voor de opnames kregen de spelers een profiel van de persoon die ze speelden. Aan de hand daarvan kozen ze zelf hun kleding uit en verzonnen ze teksten, die veelal geïmproviseerd werden. Iets anders dat ter plekke op de set is verzonnen, was de scène waarin de kandidaten plotseling een mes op hun keel kregen. Wat ook bijzonder was, was dat de acteurs totaal geen idee hadden dat er zoiets zou gaan gebeuren. Regisseur Jonathan Kray had moeite met het feit dat de acteurs geen weet van de plotselinge ‘doodsbedreiging’ hadden. ‘Uiteindelijk was ik meer geschrokken dan de acteurs zelf .’ Toch heeft deze actie een bijzonder effect gehad, iedereen reageerde anders, maar toch perfect voor de film.

Hoofdrol is ontstaan dankzij de deelname aan het 48 Hour Project Amsterdam 2010. De deelnemers moesten uit een hoed een briefje met het genre grabbelen. De crew van Hoofdrol moest het met mockumentary (een fake documentaire) doen. Voorafgaand kregen de makers nog wat verplichtingen. Zo móést er in de film een megafoon te zien zijn, die Jonathan bewust op de achtergrond heeft gehouden: ‘het paste totaal niet in het hele beeld van de film, dus hebben we hem maar vaag gebruikt.’ Een andere eis was dat de zin ‘Hoeveel grachten heb ik daar voor nodig dan?’ gebruikt werd.

In zes uur tijd is al het beeldmateriaal opgenomen, wat echt bizar weinig is, volgens Jonathan. ‘De opnames gingen echt heel snel en toen we klaar waren dacht ik eigenlijk dat het niet voldoende was wat we hadden. Ik was helemaal depressief, ik echt dacht dat we geen goed verhaal konden neerzetten omdat ik bang was dat de regie en kwaliteit samenhang niet goed was.’ Toen ze echter in de montageruimte begonnen met monteren, bleek er genoeg materiaal te zijn, met genoeg goede beelden om een mooie film in elkaar te zetten. In tegenstelling tot het opnemen, kostte de montage veel langer en moest er met 180 kilometer per uur naar Amsterdam gecrossed worden om de film op tijd in te leveren. Ze wonnen de award ‘Beste Regie’, 'Beste Camerawerk', 'Beste Regie' en 'Beste Sound', zowel bij het 48 Hour Project en op het Utrechts Filmfestival (in de categorie 'Online Film'). Zeer terecht naar mijn mening.

Oppassen is erg ongemakkelijk

2011-04-16T22:30:00.000+02:00

Eindelijk liggen de monsters in bed. De woonkamer is een enorme puinzooi, chips, limonade en schoenen liggen overal, net als kussens, bekers en viltstiften. Dat is een zorg voor de ouders, ik ga ook liggen. Maar dan op de bank, niets meer doen dan op de knopjes van de afstandsbediening. Schaamteloos leg ik mijn geschoende voeten op de bank, zet ik de laptop die ergens op de kast lag op mijn schoot en zet ik cola en chips naast me neer. Er is eigenlijk geen zender waar ik langer dan een kwartier mijn aandacht bij kan houden en ik heb ook nog de krant en wat opiniebladen naast me. Wat ik vaak doe is een film op de laptop kijken, of Twitteren combineren met tv kijken. Mooie bezigheden. Het koelt af binnen en ik heb geen zin om de verwarming hoger te zetten. Ik pak een chill dekentje en bedek mezelf alsof er een strenge winternacht tegemoet komt.

En dan... dat gruwelijke moment. Je hoort de fietsen neergezet worden en de deur opengaan. In een flits van een seconde probeer je de laptop dicht te doen, de chips weg te leggen, het dekentje zo ver mogelijk van je af te gooien, de tv van de toevallig net meest grove Southpark aflevering op Comedy Central halen en ook nog eens doodnormaal te kijken daarbij. Maar het is al te laat, ze staan in de woonkamer. Opgelaten zeg ik 'Oh hoi!' en wacht af. 'En hoe ging het?' ik ben veilig, ze vinden de omstandigheden waarin ik verkeer niet vreemd en zeg dat het allemaal goed ging, zoals altijd. Langzaam ruim ik op, praat nog wat, ontvang het geld en ben weg. Heerlijk dat oppassen.

Een ode aan het pak

2011-04-15T18:35:00.005+02:00

Ik kan een boek schrijven vol met redenen waarom het fijn is om een pak te dragen. Het voelt gewoon goed om in pak te verschijnen. Meisjes vinden het fantastisch en je ziet er uit als een mannetje. Ik kom geregeld in een jazzcafé en ik weet zeker dat als je daar vijftig jaar geleden zou komen, iedereen strak in pak rond zou lopen. Als ik in pak gegoten ben, loop ik iets rechter op, iets zelfverzekerder. Maar ook gaat alles makkelijk, vloeiend. Ik wil dat iedereen in pak liep. Elke dag, dat het normaal was.

Maar het gaat er natuurlijk niet om wat we er zelf van vinden, als jongens gesproken. Meisjes vinden het ontzettend aantrekkelijk als jongens, die zich normaliter gewoon ‘normaal’ kleden, ineens in pak verschijnen. Een pak moet, volgens betrouwbare bron, voor jongens het zelfde voelen als hakken voor meisjes. Daar kan ik niet over meepraten, dacht ik. Maar ik geloof het. ‘Zwart, wit, simpel, toch stijlvol’, zo denk ik er over. Het liefst met live (jazz) muziek in een rokerige kroeg, waar de nodige whisky wordt genuttigd. En iedereen is en blijft classy.

Dat doet een pak met mij.

Aankondiging: Alamo Race Track

2011-04-14T20:06:00.003+02:00

Ik wil jullie eigenlijk alleen vertellen dat ik deze band in de Plato, Leiden, live ga zien en jullie ga vertellen hoe dat heb ervaren. Bekend geworden van Youtube in 2006, hebben net een nieuw album uitgebracht. Hieronder de eerste hit.

De eeuwige teleurstelling van Van der Valk

2011-04-11T22:59:00.000+02:00

Laatst was het weer zo ver. We gingen met de hele familie naar Van der Valk. Wij gaan daar ongeveer twee keer per jaar naartoe, dus wanneer ik te horen krijg dat we naar Van der Valk gaan, ligt het net te ver in mijn geheugen om de vorige keer terug te halen. Ik verheug me altijd op het eten. Prima te doen. Maar het volk dat er op af komt. Goed en onbeperkt eten, dat niet al te duur is, dan weet je ongeveer wat er een tafel naast je kan zitten. Ik twijfelde eerst of ik gewoon Van der Valk kapot ging maken, of alleen enkele mensen die daar frequent komen. Ik heb voor dat laatste gekozen.

Op zich was het een leuk idee, een groep van zo'n tien stellen gingen gezellig uit eten, ter gelegenheid van de verjaardag van een van de meisjes (dat bleek uit de verjaardag liederen die luidkeels werden voorgedragen). De mannen zaten aan de ene tafel en de vrouwen aan de tafel daarnaast. Een vijftien centimeter boven de broek uitstekende string trok al snel de aandacht van ongeveer alle aanwezigen. De eerste pitchers bier kwamen op tafel, wat als gevolg de eerste gegooide ijsklontjes naar elkaar met zich meebracht. De servetten zijn in veel van dit soort etablissementen net theedoeken. Of te wel, ze sloegen elkaar rode nekken met de servetten en brulden af en toe luid. Ja, behoorlijk sfeerverhogend.

Mijn arme opa wilde even wat aan ons vertellen en tikte zachtjes tegen zijn glas. Dat geluid werd opgevangen door onze enthousiaste buren, die nog zo primitief waren dat ze dachten dat het een doorgeef signaal was. Met hun messen ramden ze op hun bierglazen en ze vonden het ook nodig daar hard bij te schreeuwen. Mijn opa, die gelukkig niet zo snel geïntimideerd is door dat soort gedegradeerd volk, maande ze tot stilte door zijn vinger voor zijn mond te houden en deed zijn verhaal. Toch wat zachter pratend dan normaal.

'MICHA MOET EEN PILSJE NEMEN HI HA HO!!1!' was een van de toppers die geregeld voorgedragen werd door de jongens, waarvan de hoofden steeds roder werden. Het niveau van de meisjes was iets hoger, denk ik. Helaas was hun tafel ongeveer één flits. Alles moest natuurlijk worden vastgelegd om op Hyves geplaatst te worden, het liefste die zelfde avond nog (ik denk dat ze Twitter over een jaar of drie ontdekt zullen hebben).

Nee, ik hoop dat mijn opa en oma hiervan geleerd hebben, en ons voortaan meenemen naar iets wat meer klasse heeft dan Van der Valk.

Niet te missen: Amos Lee

2011-04-11T00:47:00.001+02:00

Toen ik Amos Lee live in Seattle zag, kende ik maar één enkel nummer van hem. Dat was Shout Out Loud. Luister even snel hieronder, dan kunnen we verder.

Het was een akoestische set, en ik vond het leuk. Amos Lee is een muzikant dat niet super bekend is. Je hoort af en toe wat van hem, maar hij maakt ook niet de muziek dat heel baanbrekend is. Gewoon muziek die overal wel bij past, op de achtergrond. Voor het concert kende ik dus bijna niets van hem, en ik heb daarna niet echt de tijd genomen meer te luisteren. Totdat twee maanden geleden zijn nieuwe cd Mission Bell uitkwam. Ik zette hem op mijn iPod en toen ik in de bus naar school zat besloot ik om naar de cd te luisteren. Het nummer Flower was het eerste wat in de shuffle gespeeld werd, en ik stond versteld. De mensen in de bus moeten verbaasd naar mij gekeken hebben, maar dat had ik niet eens door. Dit is het bewuste nummer.

De rest van de cd is ook fantastisch, zeker de moeite waard. Amos Lee staat trouwens volgend jaar januari in Paradiso, voor als je het ook zulke fijne muziek vindt.

Het schilderij is een week online

2011-04-10T17:46:00.006+02:00

De eerste week sinds ik weer gebruik maak van deze blog zit er inmiddels op. En het is me goed bevallen, dagelijks schrijven. De eerste dagen vooral, had zoveel inspiratie (en tijd) dat ik non stop schreef. Het is leuk om te spelen met het uiterlijk, een soort schilderijtje noem ik het, omdat je er nooit mee klaar bent en telkens maar blijft veranderen. Ik ben er nooit tevreden over, dus het is gewoon nooit af.

Het lijkt alsof ik veel langer bezig ben eigenlijk, maar misschien komt dat door dat ik er zóveel mee bezig ben. De Meisjeskamer is het meest bekeken. Ik kreeg veel reacties, hoe herkenbaar het stukje was en dat vond ik fantastisch, dat is waar ik het voor doe. De eerste week duizend pageviews vind ik best wel motiverend, dus door zal ik zeker gaan. Het liefst gewoon dagelijks, meerdere stukjes per dag, maar je kan niet alles hebben.

Tot de volgende post, ga lekker barbecueën ofzo.

Whidbey Island: het perfecte leven

2011-04-09T21:55:00.005+02:00

Zoals u ziet is dit een fragment opname van hoe ik het perfecte leven ervaar. Kayaken bij een zonsondergang. Op weg naar de krabbenkooien en kijken wat we gevangen hadden. Whidbey Island, twee uurtjes boven Seattle, vlak onder Canada. Terug op het strand brandt een mooi vuur. Je beseft pas hoe volmaakt die momenten zijn als je weer terug bent in je normale leven. En dan wens je dat je meer genoten had.

Ik speelde in GTST

2011-04-09T21:34:00.000+02:00

Toen ik een jaar of acht was maakte ik mijn filmdebuut. Mijn beste vriend Tim, die vier jaar ouder is dan ik, had een tweedehands videocamera gekocht. Wij wilden een journaaluitzending maken, met als belangrijkste nieuws dat er weer dinosaurussen in het wild leefden. Ik stond te presenteren en Tim liet langzaam een speelgoed dino in beeld komen. Het leek nergens op, maar we vonden het fantastisch. We maakten elke dag wel drie filmpjes en we begonnen echt verhaaltjes te maken. Van misdaadfilms (we hebben zelfs de epische Matrix-kogel-ontwijk-scène na gemaakt) en avonturen op het voetbalveldje, tot onze zelfverzonnen telefoonspelletjes. Toen kwamen we met het briljante idee om een Goede Tijden Slechte Tijden te maken, met alle kinderen uit de buurt: Mini-GTST. Moord, buitenechtelijke affaires en spectaculaire achtervolgingen werden dagelijks vastgelegd. Iedereen vond het geweldig en wilde meeschrijven. Ik werd zogenaamd in elkaar geslagen omdat ik was vreemdgegaan. Ik lag op de stoep en spuugde een halve liter limonadesiroop uit. Het leek vreselijk echt, zó echt dat onze ouders het te ver vonden gaan, omdat we er ook kinderen van vijf jaar in lieten meespelen.

Toen richtten we ons op serieuzere onderwerpen. We gingen meedoen aan een wedstrijd van het Klokhuis. We moesten een eigen uitzending maken en de winnende aflevering zou worden uitgezonden. We wonnen en we mochten ook nog samen met de makers van het Klokhuis op stap. Wat waren we onder de indruk. Dit was wat wij deden, maar dan in het echt! Toch gingen we minder filmen. We werden ouder, kregen het drukker met school en dat soort zaken. Tim is op de filmacademie in Hilversum en Amsterdam aangenomen. Na twee jaar gestopt, 'Het was te technisch.' Toch heeft hij veel contacten overgehouden aan zijn opleiding en kon hij videoclips maken voor artiesten uit Amsterdam. Hij heeft bijvoorbeeld de videoclip van Mama Sorry (Keizer) geregisseerd. Nu gaat Tim geregeld naar LA om daar opdrachten uit te voeren. Dat doet hij toch goed. Hieronder is een korte film (ongeveer vijf minuten) te zien die Tim in Los Angeles maakte. Deze film was ook te zien op het Leids Filmfestival. Geniet van de prachtige beelden. Het niveau ligt een stuk hoger dan de teksten van Keizer, wees niet bang.

Niet te missen: Quentin Tarantino

2011-04-07T17:26:00.003+02:00

Pulp Fiction, Resevoir Dogs, Kill Bill Vol. 1 & 2 en Inglorious Basterds. Om zomaar even een lijstje te noemen van films die door Quentin Tarantino zijn geschreven en geregisseerd. Bij artiesten die het gemaakt hebben, ben ik altijd benieuwd naar het allereerste werk. Zo ook bij Tarantino. Op iMDB vond ik de eerste film waarin hij speelde en ook helemaal geschreven heeft: My Best Friend's Birthday. Een korte film, zwart wit. Ontzettend slecht gemonteerd (door Quentin Tarantino zelf) en het verhaal is deels gebruikt in de Film True Romance, dat Tarantino ook schreef. De special effects zijn amateuristisch. Maar het acteerwerk, geweldig. Tarantino speelt Clarance, waar de film om gaat. Zijn beste vriend is jarig, maar die heeft nergens zin in omdat zijn vriendin het net heeft uitgemaakt. Clarance weet daar wel raad op, en zoals een echte Tarantino loopt het vreselijk uit de hand. De eerste tien minuten zijn absoluut het kijken waard, sterk acteerwerk door onder andere Craig Hamann, veel coke en ontzettend hilarisch. Te zien op Youtube, maar schrik niet van de kwaliteit. Zelf vind ik het juist heel tof dat het zo wazig en onduidelijk is. Het creëert een perfecte sfeer. Aanschouw My Best Friend's Birthday:

De Franse camping

2011-04-07T14:36:00.004+02:00

Het leven kent vele perfecte momenten. Een moment dat voor mij perfect is, speelt zich af in Frankrijk. Mijn favoriete vakantieland, als het om kamperen gaat. Ik kom de tent uit en de rest van de familie heeft ontbeten en zit al te lezen, heeft al een duik in het zwembad genomen of is wandelen. 'Hoi Ced, ook wakker?' Ik brabbel iets onverstaanbaar terug en ga in de campingstoel zitten. Ik leg mijn armen op de leuningen. De linker leuning is kapot, maar het geeft niet. Op de tafel ligt van alles dat je aan ontbijt kan relateren. Maar in Frankrijk gelden op dat gebied andere regels. Stokbrood met suiker, croissant met camembert. Het mag in Frankrijk. Zelf ben ik daar niet zo van. Geef mij maar een stuk stokbrood met mijn favoriete Franse kaas en een glas Yop kokos. Dan kijken we daarna wel weer verder. Het weer is perfect op zo'n ochtend. Twintig graden, de zon zit nog achter de bomen en het waait zacht. Ik vind dit prettiger dan wanneer je je tent uit wordt gebrand met dertig graden zon. Dan weet je al dat je niets gaat uitvoeren die dag en dat je alleen maar het zwembad en de stoel in de schaduw gaat zien. Nee, dan trek ik liever een trui over mijn t-shirt en geniet ik even van dit perfecte ontbijt moment.

Mijn stukje stokbrood is op en ik heb nog honger. Mijn oog valt op een stuk kaas dat eigenlijk bij het chemisch afval hoort wegens de ondraaglijke geur van het stukje zuivel. Heerlijk. Toen ik twee was troffen mijn ouders me een keer op de ontbijttafel aan, met vier stukken van de sterkste kazen in mijn mond. Ik ben een liefhebber. Wat me opvalt is dat iedereen relatief vroeg uit de veren is op zo'n camping. Om negen uur ontbijten valt niet onder mijn definitie van op vakantie in Frankrijk. En terwijl ik nog aan het ochtendmaal bezig ben, zijn de buren zich aan het klaar maken voor een wandeling of iets dergelijks. Wandelen vind ik leuk, maar dan wil ik wel iets zien. Een waterval of een grot, dat maakt niet zoveel uit. 'Mam, gaan we nog iets doen vandaag?' 'Ja, boodschappen.'

Zo perfect. Zó perfect. Ik baal dat ik niet meer mee ga op vakantie.

De teleurstelling die Alje Schut heet

2011-04-07T00:36:00.005+02:00

Allereerst moet u weten dat ik niet teleurgesteld ben in Alje Schut. Maar de rest van Nederland wel en ik zou het ook moeten zijn. Vier eigen doelpunten in één seizoen. Dat is nooit eerder gebeurd in Nederland, dus is Alje eigenlijk voor altijd het lachertje van de Eredivisie. Schut is al vanaf groep zes mijn voorbeeld op het voetbalveld. Ik weet nog dat we bij Godsdienst een brief moesten schrijven aan iemand die steun nodig had. Alje Schut had een zware knieblessure, dus ik schreef de verdediger van FC Utrecht een beterschap wens.

Ik was altijd al voor Utrecht, dat zijn familiezaken. Je verraadt je vader niet door voor een andere club te zijn dan hij. Dat komt niet eens op bij een gezonde jongen. Toen ik op voetbal ging, bleken Schut en ik dezelfde posities in te nemen. Allebei waren we linksback en trokken we af en toe de centrale verdediging in. Dat schept toch een band: de speler van je favoriete club die jouw positie speelt. Op straat was ik naast Roberto Carlos en Rui Costa altijd Schut (behalve als ik moest keepen, dan was ik Dida of Casillas). Ik heb hem in die tijd eigenlijk zelden zien spelen, door al zijn blessures. Dat frustreerde mij. Ik wilde zien hoe hij een spits opving. Hoe ver hij van z'n man af stond en hoe hij smerige trucjes pareerde. En nu die eigen doelpunten. Twee daarvan kon hij ècht niets aan doen. Die andere twee vond ik twijfelachtig. Maar ik ben bevooroordeeld. En ergens tóch teleurgesteld. Ik kan er niets anders van maken.

Oké, wat een gigantische blunder.

De Meisjeskamer

2011-04-06T22:53:00.004+02:00

Het is altijd ongemakkelijk. Verliefd of niet verliefd, de eerste keer dat ik de kamer van een meisje binnen kom val ik stil. Hoe het komt is mij een raadsel, maar ik weet nooit waar ik kijken moet. Ineens beland in een andere wereld, ik ben een indringer. En zij is zo op haar gemak, maakt zich op, pakt spullen, kiest kleren uit. Wat meisjes doen. En ik sta, met mijn handen in mijn zakken, dan op mijn rug en dan over elkaar heengeslagen. Wat jongens doen. Amper binnen, nog half in de deuropening kijk ik toe hoe zij haar gang gaat en wacht ik op de bevestiging dat ik me op mijn gemak kan voelen. Dat mocht ik al, want ik ging mee. Maar toch. 'Je mag best gaan zitten hoor!' zegt ze.

Nu wil ik mijzelf slaan. Waarom stond ik daar zo stom in de deuropening te staan? Maar ze heeft het hopelijk niet echt door gehad, dus ik kan normaal doen. De schade beperken. Nu zit ik. Niet comfortabel. Een beetje zoals ik ook zit wanneer ik aan het oppassen ben en de ouders komen net thuis. Eerst lag je uitgebreid met je schoenen op de bank, dan hoor je de deur opengaan en moet je ineens heel nonchalant zitten, alsof je de hele tijd al zo zat, maar het lukt niet. Zo zit ik dus. Ik kijk rond, ik kijk naar alles, maar eigenlijk naar niets. Het is te veel. Eigenlijk is alles interessant. Welke boeken staan er in haar kast, naar wat voor muziek luistert ze? Is ze netjes, netter dan ikzelf? Dat is niet zo moeilijk. Dan kom ik een beetje bij zinnen en hoor ik mezelf 'Leuke kamer!' zeggen. Wat een slechte zin is dat ook. Wanneer is een kamer nou niet leuk? 'Dankje, het is wel een beetje een rotzooi hoor!' 'Ach, dat valt wel mee, mijn kamer is nog veel erger.' Dat is zo ongeveer de standaard conversatie, de eerste vijf minuten.

Meestal begint een echt gesprek dan aan de hand van een voorwerp. Een bepaald boek, een cd of een poster. Of iets wat ondefinieerbaar is, maar dat is altijd link. Ja, dat boek heb ik ook gelezen, ik vond het heel leuk! Of die cd heb ik ook, maar ik luister hem eigenlijk nooit meer, vroeger was ik er helemaal weg van. Langzaam ga je over andere dingen praten, die je gemeen hebt. En dan begin je echt rond te kijken. Je indruk wordt nu veel beter en je leert haar eigenlijk beter kennen door naar haar kamer te kijken. Ik vind het toch altijd lastig, de eerste keer in een meisje haar kamer. In welke situatie dan ook. Altijd. En ik ben niet de enige denk ik.

Niet te missen: Fiction Plane

2011-04-06T19:36:00.007+02:00

Fiction Plane in niet te missen, ik weet het, iedereen zal Fiction Plane kennen. Ik ga het toch allemaal vertellen. Deze zomer in Amerika, Seattle, ben ik voor het eerst Fiction Plane gaan luisteren. Ik bladerde door de oneindige één dollar cd-bakken die Easy Street Records kent. Natuurlijk kende ik de hit Two Sisters van de band, met de zoon van held Sting, Joe Sumner, als voorman. Ik kwam de eerste cd (Left Side of the Brain) tegen en ik dacht: ja, dit ken ik. Één dollar, Two Sisters, ik hoefde niet eens na te denken en ik rekende af. Toen ik terug was in het huis waar ik toen verbleef, zette ik de cd gelijk op mijn trein-afspeellijst. Ik moest namelijk een paar dagen later 24 uur in de trein zitten, om in San Francisco te belanden. Ik heb toen 24 uur Fiction Plane geluisterd en nu nog steeds als ik de eerste klanken van Anyone hoor (het eerste nummer op de cd) zit ik weer even in de trein naar San Francisco. Wat een geweldige plaat. Een stem die echt binnenkomt, gitaarpartijen die je bij de eerste noten kippenvel bezorgen. Zangers die ook basgitaar spelen vind ik altijd gaaf. Waarom weet ik niet. Dat is een kunst. Hieronder is It's a Lie live in Paradiso te beluisteren. Daar weer onder zijn mijn bevindingen van het tweede album te lezen.

Terug in Nederland kwam ik het tweede album van Fiction Plane, Sparks, tegen. Ik twijfelde. De nummers twee na een fantastisch debuut vallen geregeld tegen. Ik heb hem gekocht en de eerste keer dat ik hem luisterde had ik spijt. Eigenlijk vond ik alleen het eerste nummer goed. Maar wat ik ook geleerd heb van tweede platen is het doorluisteren. En dat deed ik. Toen ik hem voor de vijfde keer opzette, was ik ook verslaafd aan Sparks. De sound is net iets anders, iets minder agressief, iets liever zou je kunnen zeggen. Op het filmpje hieronder is Push me Around akoestisch te bekijken.

Sting vind ik sowieso een topartiest, maar wat zijn zoon produceert is toch meer mijn kop thee. Toen ik voor het eerst Fiction Plane snoeihard door het huis liet klinken, vroeg mijn moeder meteen of het een nieuw project van Sting was. Ze had gelijk. De stemmen zijn identiek.

In Noord-Korea geloven ze dat Kim Jong Il geboren werd als Jezus

2011-04-05T21:39:00.003+02:00

Ik heb een fascinatie voor Noord-Korea. Velen zullen alleen Kim Jong Il kennen, de excentrieke dictator. Maar het is niet alleen die man, maar vooral het beleid, de ideologie die ik interessant vind. Het geheime maakt mij nieuwsgierig. De geruchten dat tegenwoordig Disney tekeningen gemaakt worden in Noord-Korea, en zelfs geavanceerde technologie wordt toegepast bij het maken van de nieuwste smartphones. Dat intrigeert mij.

Iets anders dat me interesseert, is hoe de regering van Noord-Korea het voor elkaar krijgt om het volk zo verschrikkelijk te hersenspoelen. De regering maakt de inwoners zulke absurditeiten wijs, dat het haast zielig wordt. Henk Weltevreden, enkele keren in Noord-Korea geweest, vertelde bij een lezing schokkende zijn ondervindingen. Zo vertelde hij onder andere dat de inwoners van Noord-Korea geloven dat Kim Jong Il God is. Alleen heeft de regering het hele verhaal zoals wij dat kennen ietsje verdraaid.

In 1942 was er op de hoogste berg van het land een hutje. Het was winter en de vorst was streng. Plots begonnen er bloemen rond het hutje te groeien en de zon te schijnen. Engelen zongen en daar lag Kim Jong Il in een kribbe. Onze leider, onze God.

Met kerst staan er mini stalletjes met een baby Kim Jong Il in de Noord-Koreaanse vensterbanken. Toen Weltevreden aan de Noord-Koreanen vroeg of ze wel zeker wisten dat dit niet over Jezus ging, vertelden ze hem stellig dat Jezus een verzinsel van de Amerikanen is, bedoeld om de wereld voor te liegen en de waarheid van Kim Jong Il te verbergen. Ze weten niet beter.

Niet te missen: Ian Moore

2011-04-05T00:20:00.012+02:00

Ik wil een zeer ondergewaardeerde muzikant onder de aandacht brengen. En dat ga ik doen ook. Ian Moore. Speelt gitaar en brengt ook nog eens zijn stem ten gehore, meestal onder begeleiding van een band. Hij is het type gitarist dat graag soleert en dat rustig drie minuten in een nummer volhoudt. Vol overgave. ''Hij snapt het spelletje'', zeggen kenners. Zijn solo's zijn niet exclusief en niet bijzonder origineel. Hij speelt gewoon zoals het moet, wat we willen horen, en dat kan hij. Hieronder is het nummer Satisfied te beluisteren, zijn bekendste nummer.

California

2011-04-04T19:00:00.007+02:00

Random plek in Californië. Genomen vanuit de Coast Starlight, 1 augustus 2010. Je ziet de lens weerspiegeld in het glas, dat klopt.

De teleurstelling van de Foo Fighters

2011-04-04T13:26:00.012+02:00

Ik weet nog heel goed dat ik de Foo Fighters live zag. Ik kende alleen de laatste cd die ze gemaakt hadden. Echoes, Silence, Patience and Grace. Pinkpop 2008, we hadden die dag al een geweldige show van de Stereophonics gezien en we waren erbij toen Voicst de tent kapot speelde. Dat waren de beste live acts die we ooit hadden gezien. Maar, we hielden er rekening mee dat dit ging veranderen. We gingen de Foo Fighters voor het eerst in ons leven live zien.

Het was een kut optreden. Tenminste, de helft van wat ze speelden was akoestisch. En ik ben van mening dat een band als de Foo Fighters gewoon een uur moet raggen, met een of twee rustige nummertjes om het publiek een adempauze te geven. Voor zover ik me kan herinneren speelden ze welgeteld één nummer van de nieuwe cd, The Pretender. Want die kenden we nog niet, wel dus. We waren zwaar teleurgesteld, maar we konden toch vertellen dat we de Foo Fighters live hadden gezien, Dave Grohl zien brullen en Taylor Hawkins zien trommelen.

Nu is het nieuwe album van de Foo Fighters is te beluisteren. De eerste hit werd ruim een maand geleden al gereleased. Wat een helden nummer is Rope. Met een al even briljante videoclip. Het was hun tweede cd waar ik de release van zou mee gaan maken. Ik keek uit naar de dag dat hij op Luisterpaal stond. Het voelde een beetje als Pinkpop 2008, ik had een voorproefje, de Stereophonics. Nu moest ik het met Rope doen en ik wist al de mijn verwachtingen te hoog zouden zijn na zo'n bakbeest van een eerste nummer, maar toch, ik durfde te blijven dromen. Nu is hij (Wasting Light) uit en ik ben licht teleurgesteld. Het eerste nummer, Bridge Brurning, is nog even goed als Rope. Maar verder bezorgen de nummers op de nieuwe plaat me geen spontane adrenaline kick. Dat is ook onmogelijk na zo'n wereld nummer.

Mijn ervaringen bij de Commissievergadering deel 1

2011-04-04T10:53:00.005+02:00

Het was echt fantastisch. Voor mijn opleiding moest ik een politieke bijeenkomst bijwonen. De enige bijeenkomst in Leiden die plaatsvond, in de week dat ik er een bij moest wonen, was van de Commissie Ruimte en Regio. Op de agenda stond een interessant punt dat besproken ging worden; de plannen voor voetbalclub FC Boshuizen. De plannen lagen al jaren, maar ze veranderden maandelijks. Het was een terugkerend onderwerp van gesprek in de auto, als we Boshuizen uit moesten spelen.

Ik ging onwennig in een stoel zitten die uit de achttiende eeuw kon komen en ik was bang dat ik verkeerd zat. Dat er ergens een paar opgestapelde plastic stoelen voor het publiek zou staan. Maar niemand keek vreemd naar me, dus ik zat goed. De vergadering begon. Warrig. Ik ben het vragenuurtje op dinsdagmiddag gewend, dus dit was nieuw. Ik zag hier hoe alle partijleden gezellig, heel gemoedelijk eigenlijk, naast elkaar zaten. Een PvdA'er leende haar pen uit aan een D66'er (ik heb niet vernomen dat de desbetreffende pen werd teruggegeven). Mobieltjes gingen zo vaak af, dat zelfs een docent op het HBO de klas uit was gevlucht. Niemand keek er van op. Van oude Nokia ringtones tot 'It's the Final Countdown', in de Commissievergadering van Ruimte en Regio Leiden was het allemaal te horen.

Een kwartier na aanvang kwam de vertegenwoordiger van het CDA binnengestormd. De voorzitter van de vergadering wist niets anders te zeggen dan: 'Tja, ik mag het niet zeggen, maar we zijn er inmiddels wel aan gewend geraakt. Dus dat zeg ik ook maar niet.' De arme man ging zitten en probeerde met alle macht zijn verwarde haar plat te maken. Tevergeefs, het bleef alle kanten op staan. Gegniffel in de zaal. Gehaast pakt hij zijn laptop. Hij klapt hem open en meteen galmt de Windows start tune door de zaal. Nog meer gegniffel. Wat ik bijzonder vond, is dat de voorzitter rustig de agenda doornam en zich niets van de onrust aantrok.

Een VVD'er die 'Hear hear!!' riep na een voorstel en een meneer van de Christen Unie die de hele tijd als GroenLinks het woord had begon te trommelen met zijn microfoon, op blikjes, glazen en op tafel. Totdat uiteindelijk de microfoon afbrak. Allemaal nieuw voor mij. De inhoud was om van in slaap te vallen, maar ik genoot intens van de taferelen, die ik zó niet had verwacht.

De kwestie Boshuizen was in vijf minuten afgerond. Er werden drie moties afgedaan en ze gingen verder met het volgende agendapunt. Ik voelde me in de steek gelaten. Waar is mijn onderwerp?! Ik moet hierover schrijven! Voor school! Maar zoals de kop van dit stuk al aanduidt, ik ga zeker nog een keer. Misschien wel naar een andere Commissie, ik hoop in ieder geval weer op zo'n grote verrassing.

Hoe Mido alles veranderde

2011-04-03T22:11:00.001+02:00

In groep zes ging ik van voetbal houden. Van het een op het andere moment was ik verliefd en geobsedeerd. Door voetbal. Het was 2002, Een kuttijd om van voetbal te gaan houden natuurlijk. Was dat nou twee jaar eerder gebeurd, dan had ik het EK in 2000, dat plaatsvond in Nederland en België, nog bewust mee kunnen maken. Volgens kenners heb ik overigens niet veel gemist destijds (verbeter me als ik wel degelijk iets heb gemist). Voetballers waren de eerste maanden van mijn voetbalobsessie perfecte meneren voor mij. Hoe ze liepen, hoe ze uit een bidon dronken, hoe ze het haar uit hun gezicht veegden. Ik deed het allemaal na. Ik vond het fantastisch om net zo te juichen als Jari Litmanen wanneer ik scoorde. Daar deed je je best op, het waren immers je voorbeelden, je helden. Maar al snel werd me duidelijk dat voetballers ook maar mensen zijn. En soms ook nog eens met behoorlijk slechte eigenschappen. Of in ieder geval weinig zelfbeheersing. Achmed Hossam, Mido in de voetbalwereld, veranderde mijn beeld van voetballers, in de zin dat al die gasten niet allemaal oprecht 'cool' waren. De beruchte schaar op het hoofd van teamgenoot Zlatan Ibrahimović. Inmiddels is die actie in de vergetelheid geraakt. Dat vind ik zonde. Want ik zag hem toen als een schokkende Telegraafkop, nu zie ik hem als een prachtfiguur. Een luie voetballer, die ongetwijfeld van een triple woppertje houdt. Een speler die het echt geen reet kan schelen wat de trainer van hem vindt, maar zich wel iets van het publiek aantrekt. Hij kiest zijn kicksen er op uit. Hij scoorde destijds genoeg bij Ajax, vooral als je kijkt naar zijn wedstrijdritme. Hij speelde 40 wedstrijden, schoot er 21 binnen. Flinke ruzie met Koeman en voor twaalf miljoen naar Marseille. Dat getuigt van klasse. En toen ze bij Ajax de kans schoon zagen, wilden ze hem direct weer terug hebben in Amsterdam. Kijk, dan doe je het goed. Mido heeft mij op 10-jarige leeftijd wakker geschud. Jammer, ik had toch nog wat langer in de 'coole' voetballer willen geloven.

Cedric herrijst

2011-04-03T21:28:00.001+02:00

Nooit ben ik weggeweest, maar toch wel een beetje. Dat spijt mij. Terwijl andere blogs en sites mijn aandacht trokken, zag ik deze pagina, met welgeteld vier boeiende, hoogstaande artikelen, als een soort verloren digitaal vodje. En daar heb ik oprecht spijt van. Hier liggen mijn eerste digitale journalistieke ervaringen opgeslagen. Met een half jaartje extra ervaring ga ik deze blog doorzetten. Ik verwacht niet dat er reteveel bekijks zal zijn. Dat zal me aan het huilen maken, want ik houd van resultaat en al helemaal van cijfertjes. Cijfertjes die mij blij maken, maar daar mag ik voorlopig niet op hopen. Verder wil ik een ode doen aan Patatje Joppie chips, omdat Nico Dijkshoorn dat nog niet heeft gedaan. Veel plezier.

Kijken kost niets

2010-11-04T18:11:00.001+01:00

'Ik ga niet meer zonder mes de straat op.' Dat hoorde ik eens iemand zeggen in de trein. 'Die Marokkanen hebben ook altijd messen bij zich, en ik wil me kunnen beschermen'. Deze persoon gaat er dus vanuit dat elke Marokkaan een mes bij zich draagt en die gebruikt als dat nodig is. Je loopt op straat, in gedachten, en kijkt een beetje rond. Er lopen zo veel mensen. Ik kijk graag naar mensen, het intrigeert mij wat ze bezighoudt, waar ze naar toe gaan en met wie. Totdat je ruw uit je observatie wordt geschud en 'WAT KIJK JE?!' naar je hoofd krijgt geslingerd. Drie jongens op de fiets minderen vaart en staren je boos aan. Ik glimlach verbaasd en voel onbegrip en ook wat woede opborrelen. Ik voel me verongelijkt; waarom kijken andere mensen mij gewoon aan als ik naar hen kijk? Wat ook voorkomt is dat mensen het niet doorhebben dat ik ze aankijk. Maar niemand wordt boos op mij. Wel het groepje donkere jongens dat voorbij fietste en nog steeds dingen roepen. Ik wil zeggen 'Ik kijk naar iedereen, niet speciaal naar jullie. Ik heb niks tegen jullie, dus waarom zo boos?'.

Wat zo jammer is, is dat ik weet dat ik geen gelijk heb. Mensen creëren zo automatisch afkeer tegen Noord-Afrikaanse of Midden-Oosterds. Wat zo zonde is. Ook autochtone jongens en meisjes vragen mij, toegegeven minder, waarom ik naar ze staar. Soms kijk ik niet eens. Blik ik gewoon een beetje rond en komen mijn ogen toevallig in hun richting. Terwijl ze zelf wanhopig naar mensen kijken. Verlangend naar mensen die maar een beetje naar ze kijken. En maar roepen. 'Wat kijk je?!'. En boos kijken. Macht. Of onmacht. De jongens die waarschijnlijk uit Noord-Afrika kwamen, en naar me riepen op de fiets, zijn weg. Dan begin ik me af te vragen: waarom voelt een jongen van vijftien zich aangevallen als iemand naar hem zou kijken. Waarom meteen zo'n agressieve houding?

Nog later vroeg ik me af, hoe zou ik me voelen in deze situatie: je woont in een ander land dan je geboorteland, of dat van je ouders. Er zijn mensen in dat land die zeer duidelijk laten merken dat ze vinden dat je niet welkom bent en dat het geloof dat je hebt een gevaarlijke ideologie is en het boek dat je van jongs af aan voorgelezen krijgt en misschien zelf ook leest, wordt vergeleken met Mein Kampf. Het boek waar Adolf Hitler de holocaust aankondigde. Je weet niet wie daar wel en wie daar niet zo over denken. Vervolgens weet je dat er mensen zijn die niet meer over straat durven zonder een wapen, omdat jij ook over straat rondloopt. En je loopt alleen over straat in Nederland, omdat dat in het land waar jij of je familie vandaan komt simpelweg niet veilig is.

Grote families, weinig aandacht. Ouders die niet of nauwelijks Nederlands spreken en jou heel anders opvoeden dat de Nederlandse kinderen. Buren die je vreemd aankijken of niet met je willen praten. Ik zou ook gefrustreerd zijn. Toch snap ik nog steeds de wrok van sommige allochtone jongeren, die een heel bepalend beeld neerzetten, niet. Er moet worden gesproken met die jongens. Niet beschuldigen, maar proberen te begrijpen. De gefrustreerden willen wel, maar dat kost begrip. Ben eigenlijk best benieuwd hoeveel autochtonen méér en zijn die zich laten leiden door 'groep-angst' en met messen gaan rondlopen, dan allochtonen die dagelijks met wapen op stap gaan. En blijf vooral naar iedereen kijken...

Wilders gaat voor her-examen wiskunde

2010-05-24T19:39:00.000+02:00

De verkiezingsstrijd is weer in alle hevigheid losgebarsten. De eerste debatten hebben al plaatsgevonden, en in één van die debatten, het 'Premiersdebat' wel te verstaan, werd er een bijzondere uitspraak gedaan. Aan Geert Wilders, Mark Rutte, Job Cohen en Jan-Peter Balkenende, die worden gezien als de belangrijkste presidentskandidaten op dit moment, werd de vraag gesteld of ze zelf wel eens fouten gemaakt hadden.

Geert Wilders, die als tweede de vraag beantwoorden mag, vertelt dat hij maar eens eerlijk moet zijn. Dan kun je je afvragen of hij vóór die tijd almaar heeft gelogen, of dat hij dat zegt om zijn boodschap nóg geloofwaardiger te maken. Na zijn belofte eerlijk te zijn, vertelt hij dat hij vindt dat hij zijn excuses moet maken aan de Nederlandse Marokkaanse gemeenschap. Dat betekent dus dat Wilders doelt op alle 350.883 mensen in Nederland van Marokkaanse komaf. Vervolgens legt hij uit waarom hij zijn verontschuldigingen aan wil bieden. 'Ik heb een film gemaakt op televisie, waarin ik zeg dat Marokkanen 5 keer vaker verdacht zijn van misdrijven dan autochtonen.' Nu verwachtte ik dat hij ging zeggen dat het behoorlijk ongepast is geweest om een zwakkere en armere bevolkingsgroep, die bovendien kampt met zware vooroordelen, te vergelijken met de ruim 13 miljoen autochtonen. Maar ik werd teleurgesteld. Wilders vervolgde: 'En ik ben dat nog eens nagegaan bij Justitie, en wat blijkt? Ze zijn niet 5 keer, maar zes keer vaker verdacht van misdrijven dan autochtonen'. Het getal 6 flitste al door mijn hoofd vanaf het moment dat Geert Wilders begon over 'dat nog eens nagaan mij Justitie', maar ik had niet verwacht dat Wilders zó ontzettend kinderachtig een minderheidsgroepering zou beledigen.

Geert Wilders kreeg met het beantwoorden van de vraag of hij zelf wel eens wat fout heeft gedaan, de perfecte gelegenheid om kiezers te bereiken die zich bijvoorbeeld niet kunnen vinden in het taalgebruik van Wilders, of hem misschien te fel vinden. Hij zou zo iets toegeeflijker kunnen zijn, zich wat zwakker opstellen, en zo een andere kant van zichzelf laten zien. Maar hij ruïneerde die kans volledig, door hem te gebruiken om een rekenfout te herstellen, en daarbij nog beschamender uit de verf te komen.

En om het nog wat erger te maken voor meneer Wilders; het herstellen van zijn rekenfoutje was niet nodig geweest. Na wat simpel rekenwerk, aan de hand van criminaliteit-gegevens (te vinden op de site van het CBS) kwam toch uit dat Marokkanen in Nederland echt maar 5 keer meer verdacht zijn van misdrijven dan autochtonen, zoals Wilders eerder berekend had.

15 op de 1000 autochtonen is verdacht geweest van een misdaad, tegenover 59 op de 1000 Marokkanen. Het is begrijpelijk om dan aandacht te willen vestigen op, zoals je deze gegevens kunt omschrijven, zorgwekkende cijfers. Toch is het behoorlijk naïef van Geert Wilders zich volledig te richten op de Marokkaanse gemeenschap in Nederland. Van alle allochtone inwoners van Nederland, vormen inwoners afkomstig uit de Nederlandse Antillen en Aruba relatief de grootste groep verdachten (met zo'n 70 verdachten per 1000 inwoners uit die bevolkingsgroep), gevolgd door Somalische allochtonen, 61 verdachten van misdrijven per 1000 Somaliërs. Er zijn zelfs evenveel Congolezen verdachte allochtonen in Nederland als Marokkaanse verdachten. Het is behoorlijk kortzichtig om alleen te richten op de Marokkaanse verdachten, maar nog erger, om je te richten op álle Marokkanen. Vooral als je ziet hoeveel verdachten van misdrijven uit andere, ook niet-islamitische, landen er zijn.

Femke Halsema gaf commentaar op de uitspraken van Geert Wilders. Wat haar op viel, was dat 'toen er werd gevraagd naar het eigen falen van meneer Wilders, hij niet erkende zelf ook wel eens de fout in te gaan, maar de hele Marokkaanse gemeenschap in Nederland een rotschop gaf'. Volgens Halsema 'Faal je dan', en al helemaal 'als leider'.

Bronnen
http://bit.ly/anZu5S (CBS)
http://bit.ly/9VfLAl (interview Femke Halsema, RTL4)
http://bit.ly/9VfLAl (Premiersdebat, RTL4)

Fantastic Plastic...

2010-03-06T21:01:00.000+01:00

Leiden, 6 maart. Ongetwijfeld is het bij de meeste mensen bekend dat de Middellandse Zee, omringd door de populairste vakantielanden van Europa, erg vervuild is. Het rioolwater van honderden Spaanse, Franse en Italiaanse steden wordt in de kleine zee, die eens bekend stond om haar helder blauwe water, gedumpt. De enige schrale troost is dat het water vervangen kan worden door water uit de minder vervuilde Atlantische Oceaan. De enige mogelijke weg om het zeewater uit die Oceaan naar de Middellandse Zee te vervoeren is door de Straat van Gibraltar. Berekend is dat het circa 100 jaar zal duren voor dat al het water uit de Middellandse Zee is vervangen door zeewater uit de Atlantische Oceaan.

Een vreselijke en totaal onnodige vervuiling. Maar de vervuiling van ons kostbare en uiterst vruchtbare zeewater gaat nog vele malen verder. De Stille Oceaan ligt vol met plastic rotzooi. Als je dat zo hoort lijkt dat niet zo heel erg. Maar als je kijkt naar de schaal van de vervuiling van de grootste Oceaan, dan schrik je. Afval van de Amerikaanse westkust komt in de Oceaan terecht en komt via wervelstromen verder en verder in zee terecht. Ook vanuit de Japanse, Indonesische kusten, en zelfs Canada wordt er dagelijks plastic troep de zee in gevoerd. De eindeloze dump van het afval heeft er voor gezorgd dat er in de Stille Oceaan een van de grootste vuilnisbelten ter wereld is ontstaan. De bergen plastic komen in de centra van de wervelstromen van de Oceaan terecht. De randen van die stromen zijn hoger dan de centra, dus het plastic krijgt geen kans om weer weg te drijven.

Als gevolg van die enorme afval aanvoer van de enorme kusten aan de Stille Oceaan (ook wel Grote Oceaan), drijven er op dit moment plastic-eilanden die bij elkaar zo groot zijn als alle Verenigde Staten. Berekend is dat er zo'n 3,5 miljoen ton rotzooi in de Grote Oceaan drijft. Het plastic bestaat vooral uit lege flessen, dopjes, zakjes, rietjes, ballonnen, visnetten en een behoorlijk groot assortiment aan strand speelgoed.

Vanaf 1980 is de toename van onnatuurlijke stoffen opgemerkt en toen in 2000 de enorme plastic eilanden zijn ontdekt, is er een onderzoek gestart. Daar kwam uit dat de kans zeer groot is dat in de 6 andere grote zeestromen ook vuilnisbelten zullen ontstaan. De kwaliteit van het water in de Grote Oceaan is op dit moment zeer slecht; gemiddeld bevat élke anderhalve vierkante kilometer zee zo'n 46 plastic voorwerpen, variërend van slippers tot aanstekers, maar er drijven ook complete zeilen van boten en kapot gewaaide landbouw kassen.

Er circuleren honderden afbeeldingen op internet van zeedieren zoals kreeften, zeehonden, zeeschildpadden en ook vogels die verminkt zijn geraakt of dood zijn gegaan doordat ze plastic hebben doorgeslikt, of verstrikt zijn geraakt in de drijvende troep. Karkassen van albatrossen, die vol zitten met plastic rotzooi, schildpadden die als baby verstrikt zijn geraakt in plastic en daar nooit meer zijn uitgekomen, dus helemaal misvormd zijn geraakt, zijn de bekendsten op Google.

Hoe langer de plastic rotzooi in zee blijft drijven, hoe verder het door het water wordt afgebroken. Bij de afbraak van het plastic komen stoffen vrij die zeer schadelijk voor het milieu zijn. Die deeltjes vermengen zich met algen en plankton, en zinken dieper de Oceaan in. Algen en plankton zijn het belangrijkste voedsel voor veel soorten vissen, die her verschil tussen met chemische stoffen vermengde plankton en natuurlijke plankton niet herkennen. Vissen zullen na de dieren die boven water leven de dupe zijn van de drijvende vuilnisbelten.

Wereldleiders en experts zijn er totaal nog niet uit wat er gedaan moet worden aan de eilanden. Het met netten bij elkaar drijven en daarna verwerken is volgens kenners geen optie. Het zou onmogelijk zijn, omdat het plastic daarna weer verbrand moet worden, wat veel tijd en geld kost. Er is op dit moment ook geen verantwoordelijke aangewezen voor de plastic troep in de Stille Oceaan, en zolang die er niet is, is er niemand die zich geroepen voelt om geld neer te leggen voor het schoonmaken van de grootste en mooiste oceaan ter wereld...

Gemeenteraadsverkiezingen (Leiden)

2010-03-04T15:44:00.000+01:00

Leiden, 4 maart. Het is behoorlijk rustig in dit koffiehuis, deze donderdagochtend. En dat terwijl tien uur geleden de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen bekend werden gamaakt en elk dorp en elke stad in Nederland op zijn kop stond.

Tot diep in de nacht kwamen er cijfers vanuit het hele land binnen en barstten de politieke cafées uit van raadsleden. Nos politiek 24 behaalde ook een winst, de kijkcijfers waren het hoogste van alle andere zenders die woensdagavond. Maar een paar uur later was daar niet veel meer van te merken. Op het station was het rustig. Het enige wat daar echt opviel, was de extra aanvoer van de gratis kranten, die door de vele ochtendreizigers maar al te gretig werden mee meegepakt en dan nog het liefste twee verschillende, om de berichtgeving van de uitslagen te vergelijken. De plaatselijke dagbladen waren bij de meeste boekhandels rond negen uur al uitverkocht, en je moest naar de supermarkt om één van de laatste exemplaren te bemachtigen.

Buiten die ongewoonheden was er verder niets van spanningen of andere dingen waaraan je kon merken dat de dag er vóór, de inwoners van de Nederlandse gemeenten als eenheid hebben gestemd, maar de tweede kamer hebben versplinterd. Plaatselijk, maar ook landelijk zijn de traditionele grote partijen niet zo groot meer als voorheen. Enkele landelijke maar ook regionale partijen die dit jaar voor het eerst meededen aan de gemeenteverkiezingen behaalde overtuigende winsten. D66 en de PVV zijn daar de grote voorbeelden van. De PVV deed nooit eerder mee aan gemeenteraadsverkiezingen, maar daar was weinig van te merken; de inwonders twee steden, Almere en Den Haag, waar de PVV verkiesbaar was, lieten massaal weten dat ze klaar zijn voor de partij die wordt geleid door Geert Wilders. In Den Haag werd de PVV nummer twee met 8 zetels, achter de Partij van de Arbeid, die 10 zetels behaalde. In Almere ging het de nieuwkomers nog beter af, daar werd de PVV de grootste partij met ruim 21% van de stemmen, gevolgd door de PvdA.

De partij geleid door Alexander Pechtold breidde de afgelopen maanden het aantal gemeenten waar de D66 verkozen kan worden uit. Die uitbreidingen hebben duidelijk hun vruchten afgeworpen. In Leiden is de D66 met 25% van de stemmen de grootste partij, net als in Hilversum, Wageningen en Haarlem.

Aan de hand van het kiesgedrag van in de steden en dorpen, zijn er berekeningen gemaakt die een indicatie kunnen geven van de uitslagen als het om landelijke verkiezingen ging. Daaruit bleek dat de partijen die de afgelopen jaren de grootste zijn geweest, denk aan het CDA, PvdA en de VVD, zetels zullen verliezen als er op 3 maart landelijke verkiezingen waren geweest. Natuurlijk moet niet vergeten worden dat kiezers niet altijd op dezelfde partij stemmen bij de gemeenteraadsverkiezingen, als de landelijke verkiezingen. Toch zijn de berekeningen een uitkomst waar veel waarde aan kan worden gehecht.

Fracties die meestal tussen de kleine en de grote partijen qua zetels, zouden volgens de berekeningen nu ongeveer evenveel of meer zetels dan de voorheen grootste partijen. De D66, PVV, GroenLinks en de SP scoren allemaal net iets minder, of meer zetels dan het CDA, PvdA en de VVD. Dat zorgt ervoor dat het heel lastig zal gaan worden om na 9 juni, wanneer de landelijke verkiezingen plaatsvinden, om een coalitie te vormen.

9 juni zal blijken of de, aan de hand van de uitslagen van de gemeenteraadsverkiezingen, gemaakte berekeningen zullen kloppen, en of de middelgrote partijen zich nu echt aan de grotere partijen kunnen meten.

Hier in Leiden is het in ieder geval nog wel even rustig. Het zal nog wel even duren voordat we echt iets gaan merken van het komende pro-liberale D66 beleid. Eerst nog even een college vormen en de stoelen verdelen...

Bronnen: pvv.nl
d66.nl
Leidsch Dagblad 4 maart 2010